رفتـــــم، مرا ببــخش و مگو او وفا نداشت راهی به جز گـــــریز برایم نمانـــــــده بود این عشــــق آتشــــین پر از درد بی امیــــد در وادی گنــــاه و جنــــونم کشانــــــده بود
رفتــــــم که داغ بوسه ی پر حسرت تو را با اشک های دیده ز لب شستـــــشو دهــــم رفتـــــــم که ناتمام بمانم در این ســـــــرود رفتـــــــم که با نگفته به خود آبــــــرو دهـم
رفتــــم مگو، مگو، که چرا رفت، ننگ بود عشـــــــق من و نیــاز تو و سوز و سـاز ما از پرده ی خموشی و ظلمت، چو نور صبح بیرون فتــــــــاده بود به یکـــــــباره راز ما
رفتم، که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم در لا به لای دامن شبــــــرنگ زندگـــــــی رفتــــم، که در سیاهی یک گور بی نشــان فارغ شوم ز کشمـــکش و جنگ زندگـــــی
من از دو چشم روشن و گریـــان گریختـم از خنده های وحشــــی طوفان گـــــریختم از بســـــتر وصال به آغوش سرد هجــــر آزرده از ملامت وجـــــدان گـــــــــریختم
ای سینه در حرارت سوزان خود بســوز دیگر سراغ شعله ی آتش ز من مگیـــــر میخواستم که شعله شوم سرکــــشی کنــم مرغی شدم به کنج قفـــس بسته و اسیـــر
روحی مشوشم که بشی بی خبر ز خویش در دامن سکوت به تلخــــی گــــــــریستم نالان ز کرده ها و پشــــیمان ز گفتـــه ها دیدم که لایق تو و عشــــــــق تو نیســـتم